Şükür Koleksiyonu

"Günün suyunu sıkıp çıkardığın 5 şükür damlası"

Şükretme kavramının içini o kadar boşalttılar ki, şükür kelimesini bile yıllar boyu espri barındırmadan kullanamadım. Bu kavram cıvımasına inat, "Yeter! Her gün, gün içinde küçük büyük demeden şükredecek en az 5 şey çıkarırsın!" diye bol ünlem işaretli cümleler kurdum kendime. Her ne kadar bazı günler bunu uykulu uykulu diş fırçalamak gibi sırf yapmış olmak için yapsam da, ağlaya ağlaya, gerçekten de günün suyunu sıkıp en az 5 şükür anı çıkardım kendime sonunda. Arkadaşlarla dolu dolu eğlendiğim, spor yaptığım, işlerin yolunda gittiği, borsadaki hisselerimin yükseldiği, havanın güzel olduğu o "süper günlerde" şükür sayımı 12'lere kadar çıkarırken, evden hiç çıkmayıp, hastalıkla veya yoğun bayat işlerle uğraştığım günlerde de 3'te veya 4'te kaldım. "Olduğu kadar..." mottosuyla yoluma devam etmekten başka bir seçeneğim yok nihayetinde. Ama koleksiyonumda, en dip günlerimde çıkardığım birkaç şükrüm var; başlangıç olması adına onları paylaşayım:

1. Hayattayım. Nefes alabiliyorum.
2. Gökyüzü hala mavi, güneş hala parlak.
3. Bu egzersizlerimle kendime iyi bakmaya çalışıyorum. En azından çabalıyorum!

"Şükretme paradoksu"

Ayrıca şükretme kavramının topuğuna sıkan, insanların gözünde değerini sıfırlayan diğer bir şeyse Pollyannacılık. Her ne kadar, "Asgari ücret kazanıyorum, kiramı ödeyemiyorum, çocuğum kötü beslenmeden bir deri bir kemik kaldı ama olsun! Hayattayım ve en azından yiyecek küflü bir ekmeğim var!" cümlesinin sonundaki şükür, haklı bir şükür olsa da bu senin, seni bu duruma düşüren sistemden, yasa değişikliklerinden veya uygulanmayan yönetmeliklerden, açgözlü politikacı veya ihmalkâr işverenlerden hesap sormayacağın anlamına gelmiyor! İşim varsa, "Finansal durumumun iyi gittiğine." şükretmem, daha fazla para kazanma, Foxfulness gibi kişisel projelerime odaklanma ve onu büyütme isteğimin önüne geçmiyor. İşten çıkarılmışsam, "Başımızı sokacak bir yuvamız, akşam yiyecek bir yemeğimiz var." diye şükretmem, başka işler aramayacağım demek değil. Şükürler her zaman duruma ve zamana göre değişse de, bu egzersiz, o ağızlarda başka bir sakıza dönmüş olan konfor alanı kavramından çıkmadan önce, ilk iş olarak, ayağını basabileceğin sağlam bir konfor alanı zemini inşa etmeni, bu alanda rahat ve huzurlu hissetmeni, eğer hazırsan, işte ondan sonra konfor alanının sınırlarını zorlamanı sağlıyor. Unutma: Biri eğer sana "Sen durumuna şükret!" diye bağırıyorsa, muhtemelen senin o pasivize olmuş durumundan bir çıkarı vardır ve ona şükrediyordur. Neye şükredip şükretmeyeceğin, senin seçimin. Bir şeye şükretmek içinden gelmiyorsa, etme, ve git o şey için aksiyon al ki şükredeceğin hale gelsin!