Niente

"Hiçbir şey yapmamanın tatlılığı"

Aramızda kalsın, diğer egzersizlere söyleme ama, bu benim en sevdiğim egzersiz! İtalyanların dediği gibi, dolce far niente, yani hiçbir şey yapmamanın tatlılığının tadına hiç baktın mı? "Niente", yani "hiçbir şey" yapmadan etrafı, doğayı, evindeki eşyaları ya da yalnızca duvarı izlediğin bir egzersizin sana nasıl, ne şekilde yardım edebileceğini sorguluyor olabilirsin. Durmaksızın bir şeyler tüketen beynin, hiçbir şey yaptığı zaman, "default mode network" denilen, bir tür "varsayılan ağı moduna" giriyor. Spesifik olarak bir şeye odaklanmadığı, büyük resmi görüp de yarım kalan işlerin üzerine daha geniş bir perspektiften bakabildiği ve senden habersiz düşünüp çözüm üretebildiği, kendini regüle edip sakinleştirebildiği bir mod bu. Buna ayrıca "Duş Etkisi" ("The Shower Effect") diyorlar çünkü duşta, duş almaktan başka yapabileceğin hiçbir şey yok. Dolayısıyla beynin arka planda çalışıyor! Bu egzersiz, enteresan gelecek biliyorum ama, diğerleriyle kıyasladığım zaman benim enerjimi en çok arttıran, beni iyileştiren, hayatımı daha iyi bir noktaya getirmem için hırslandıran bir alıştırma.

"Hiçbir şey yapmak, imkansız olabilir mi?"

Bu egzersizden hemen önce bazen vücut tarama ve chill egzersizlerimi de yapıyorum ki hiçbir şey yaparken negatif düşünce batağına girme olasılığım azalsın; daha pozitif, güneşte besin üreten bir bitki gibi sakince vitamin sentezleme şansım artsın. Çünkü hiçbir şey yapmak, evet, gerçekten de imkansıza yakın. Hele ki tüm gıdaların işlenmiş şekerle ve sentetik kimyasallarla dolduğu; ellerden enerji içeceklerinin, gözlerden sosyal medyanın düşmediği bu devirde bir banka oturup da akıp giden bulutları, göl yüzeyine dokunmak üzere olan salkım ağacının rüzgarda sallanan dallarını izlemek, telefona bakmadan, müzik dinlemeden, biriyle konuşmadan... İmkansız olabilir mi? Klinik olarak dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu almış veya yukarıda yazdığım gibi beslenen birisi için, evet, olabilir. Ama eğer zihnin, birkaç saniyenin ardından, masasındaki tüm karışıklığı toplamış, tüm belgeleri dolaplara yerleştirmiş ve şirket otobüsünün gelip onu eve götürmesini huzurla bekleyen bir memur gibi huzurlu hissetmeye başladıysa, demek ki bir şeyler işe yarıyor demektir.