Revize

"Gün içinde ben ne yaptım?"

Son 10 yılımın nasıl geçtiğini sorsalar, ancak "İş, evlilik, kedi sahiplen, koronavirüsü, maaşın yatmasını bekle..." diye cevaplayabilirim. Eğer telefonumdaki fotoğraflar ve videolar da olmasa, satır aralarını doldurabileceğim elle tutulur bir şeyim yok. Bir noktada kendime, "Hayatımı hiçbir şey hatırlayamadan geçirmek istemiyorum ben!" diye hayıflandım. Günlük tutmanın, yatmadan önce o günü aklımda son kez bir hızlıca geçirmenin veya yazmanın, zaman algımı taze tuttuğunu öğrendim. Yine de bu, genel olarak "Kalkıp yatağımı topladım. Tuvalet. Sabah toplantısı. Kahvaltı. İş, iş, iş. Akşam yemeği hazırladım. Spora gittim. Duş aldım ve yatakta biraz kitap okudum." şeklinde ilerleyen, bir başkası için okuması veya dinlemesi sıkıcı bir pratik olabiliyor. Ama bakınca, içimdeki o "Hayatı kaçırıyorum!" paniğin ve toksik üretkenliğin yargılayan bakışlarının azaldığını, "Dün akşam yemeğinde ne yedik biz ya?" sorusunun cevabının daha hızlı gelmeye başladığını fark ettim. Gün içinde "değerli" hiçbir şeye imza atamamış olsam da o güne dair duygularımın daha barışçıl bir hal aldığını gördüm. Barışçıl duygular, "E hadi şu yarım kalan romanımı toparlayayım." diye hayalimdeki geleceğe dair atabileceğim küçük ama yapıcı adımlar getirmeye başladı. Kafamdaki o keskin "Ya hep, ya hiç!" algısının yerini almaya başlayan "Hiç yoktan iyidir." enerjisi, çakılıp kaldığım bu kasvetli çukur yerine bana bu küçük adımlarla yürüyebileceğim dar da olsa en azından görünür bir patika açmaya başladı.

"Bugün, yaşadığım en güzel an neydi?"

Bir de üzerine, "Bugün, yaşadığım en güzel an neydi?" sorusunun cevabını vermeye çalışmak, beynime "Gün ne kadar berbat olursa olsun, sen burada ve benimlesin." güvenini aşılayarak sinir sistemimin 7 gün 24 saat tetikte olma, hayatta kalmaya çalışma çabasını, fırtına sonrası durulmaya başlayan bir göl yüzeyi gibi yavaş ama emin adımlarla dindirmemi sağladı. Yaşadığım en kötü günün "en güzel anı" yalnızca içtiğim bir bardak sıcak çaydan ibaret olsa bile, derin bir nefes alıp, "Neyse..." diyebilmem, en azından aşağı düşüşümü yumuşattı. İlk aylarda kendime, "Her akşam neden kendime o günün en güzel anını aratıyor, tüm bu incik cıncık egzersizleri neden yapıyorum?" diye soruyordum. Sonra fark ettim ki eğer ruhumun dişleri olsaydı, bu egzersizler olmadan azı dişleri çoktan çürüyüp çekilmişti bile.