Chill

"Derin nefes al. Yavaşla."

Deniz kenarında, kayaların üzerinde oturmuş, ufukta çoktan batmış gitmiş güneşten son kalan birkaç turuncu hüzmeyi izliyorduk arkadaşımla. "Eskiden oturup birkaç saat kitap okuyabiliyordum ben ya." dedi. Sesindeki isyan, gelecek başka sitemlerin habercisiydi. Yanındaki küçük bir çakıl taşını alıp köpük köpük kayaları yıkayan dalgalara fırlattı. Bana dönüp, "Johann Hari'yi tanıyor musun?" diye sordu. O zamanlar tanımıyordum, kafamı iki yana salladım. "Onun, 'Bu hayatı yaşamaya çalıştım ama dikkatim dağıldı.' gibisinden bir sözü vardı. Tam olarak beni anlatıyor." dedi. Söz o kadar hoşuma gitmişti ki, bir sonraki sabah ilk iş gidip yazarın "Çalınan Dikkat" kitabını aldım ve okudum. Hayatım mı değişti? Hayır. Ama en azından, düşmanımı tanıdım diyebilirim. Tüm koşturmalara, projelere, yetişmesi gerekenlere pasif agresif bir başkaldırı olarak, kendi kendime "Sakin ol. Tranquilo. Chill." diye birkaç dilde fısıldamaya, telkin ederek "Sakin ol." demeye başladım. O anki durum ne kadar çılgın veya çirkin olursa olsun kendimi bi' frenlemek, motoru bi' serinletmek, o durumu dengeye, daha sağlıklı bir zihin yapısına sokmama yardım etti. Bunu benden duymuş olma ama, eğer derin nefes alıp, nefesi aldığın sürenin iki katı yavaşlıkta verirsen, zamanı da bükebiliyorsun. Evet, aramızda kalsın ama bu! Sen ne kadar yavaşlarsan zaman da o kadar uzuyor, esniyor, ağırlaşıyor.

"Güvendeyim."

On binlerce yıl önceki bir senaryoda, normalde çalıların arkasındaki bir kaplanın oradaki varlığından şüphelenip de yarım saat boyunca hissedeceğim kaygıyı, bir toplantıdan diğerine koşarken veya saatler sonraki bir müşteri görüşmesine hazırlanırken, gün boyunca üzerimde hissettiğimi fark ediyorum. Yeni çağa ayak uyduramayan bu homo sapiens beynim, ne yazık ki bir kaplanın yarattığı kaygıyla, profesyonel hayatın yarattığı kaygıyı ayırt edemiyor. Kendimi bu tarz bir kaygı içinde yakaladığımda hemen derin bir nefes alıp zamanı bükmeye başlıyorum. "Güvendeyim. Sakin. Hiçbir şey sağlığımdan önemli değil. Sakin ol." diye en az bir kere fısıldayarak sinir sistemime güvende olduğum mesajını veriyorum. Sonuçta hiçbir iş görüşmesinde insan kaynakları çalışanının bana hırlayıp, diş gösterip de kolumu ısırıp kopardığını hatırlamıyorum. Yani olduysa da en fazla bir ya da iki defa olmuştur.