İmgeleme

"Bugün/yarın güzel bir gün olacak."

Bunu kendime söylediğim zaman, üzerime aniden, nedensiz, küçücük bir sükunet çöküyor. Bazen günün başında, sabahleyin o gün için, günün güzel içinde geçeceğini telkin ediyorum; bazense yatmadan önce çekeceğim uykunun iyi olacağını ya da yarının huzurlu bir gün olacağını söylüyorum. O gün güzel olsun olmasın, uykum iyi geçsin geçmesin, yarın huzurlu olsun olmasın, bunu fısıldamak o an benliğimi yatıştırıp bir nebze dinginleştiriyor. Düşününce, bunu pratik etmek ruhsal sağlığımı %0.1 etkilese bile neden yapmayayım, değil mi? Belki de ihtiyacım olan, o binde bir fazladan gelecek olan destektir. Oldu da gün berbat mı geçti? "Neyse, bugün olmadı, belki yarın." diyor, duruma göre bir parça küfür savuruyor, derin bir nefesle omzumdaki yükü alıp kenara koyuyor ve o günü geride bırakıyorum. Peki o geride kalıyor mu? Bazen. Ama önemli olan, o ritüeli gerçekleştirmek, o hamleyi yapmak. En azından biliyorsun ki, hamle sırası evrende.

"Benim tasarımım bu."

Artık, "Hayal et, olumla, senin de olsun!" kalıplarından tiksindiğim için, yıllar geçtikçe olumlu hiçbir şey düşünemez bir halde "E o zaman hiçbir şey hayal etmeyecek miyim ben?" diye sorarken buldum kendimi. İçi boş bir olumlama alışkanlığının yerine bir tasarımcı gibi hayal ettiklerimi tüm açıklığıyla ve ayrıntılarıyla -elimden geldiğince- hayal edip, bu hayal gerçekleştikten sonra hissedeceğim şeyleri taklit edip, bunların vücudumdaki etkilerini gözlemleyip, nihayetinde bu şablonu gidip evrene, namıdiğer "baş tasarımcıya" sunmaya başladım zihnimde. Dedim, "Benim tasarımım bu. Gereğinin ivedilikle yapılmasını arz ederim." Bu sorumluluğu üzerimden atmak ve o şey gerçekleşsin ya da gerçekleşmesin, verdiğim emeğin ardından "Ben elimden geleni yaptım." hissi, ettiğim hayalin proje dosyasını huzurla kapatmamı sağladı. Ve yine aynı cümleyi fısıldadım: "Hamle sırası sende."